Pret met mijn kwartet

Vaccineren tegen meningokokken

Vandaag hebben we iets bij de kinderen laten doen, waar we wel even over nagedacht hebben. Zij kregen namelijk de vaccinatie tegen meningokokken ACWY en dan natuurlijk vooral om die W.

Ik snap voor mezelf gewoon niet zo goed waarom kinderen van 14 maanden die vaccinatie wel krijgen en jongeren vanaf 14 jaar ook, maar de rest niet. Ja, ze hebben meer (of anders?) contact. De kans is heel klein dat überhaupt iemand die meningokokken krijgt. Maar die verhalen die je ineens hoort, maken mij toch een beetje bang.
Alle ziektes die mijn kinderen krijgen, maken mij bang. En ik zou er alles aan doen als het kon, zodat ik weet dat mijn kinderen niet ernstig ziek worden.
Dat is denk ik voor nu ook mijn reden dat ik mijn kinderen dan maar -met mijn eigenwijze hoofd- heb laten vaccineren.
Want dat kan dus wel gelukkig.

Om 15.30 uur hadden we de afspraak bij de GGD. We hadden Liam, Tobin en Nora natuurlijk al een beetje voorbereid. Liam had er absoluut geen zin in. Tobin vond het ook wel spannend en Nora boeide het vrij weinig.
Liam was alweer vergeten dat we de afspraak hadden. Pas toen ik een andere kant op reed vanaf school, vroeg hij zich af wat we gingen doen. ‘Oh ja…’
Wat waren ze lief in de wachtruimte! Daar waar Tobin op het schoolplein nog alle kanten op vloog (hij lijkt wel een kleuter ;-)), zat Tobin nu als rustigste op een stoel.
Nora vertelde trots dat op alle stoeltjes een 1 stond. (Is mijn kind nou zo slim of lijkt dat maar zo?) en Liam vermaakte zich met het peuter/kleuterspeelgoed.
We werden binnen geroepen. Even dacht de mevrouw die zou prikken dat ik daar met zeven of acht kinderen zat en ze was al bang dat dat niet zou passen in het kamertje. Gelukkig dat het een andere moeder met veel kinderen was!
Nadat we een verhaaltje hadden gehoord over de reden waarom mijn kinderen niet zijn opgeroepen, werden de prikjes klaar gemaakt.

De redenen is dus dat zij (die er kennis van hebben) hebben ondervonden dat de jongeren het vaakst ernstig ziek van worden van de meningokokken.
Dat je dus wel het virus bij je kunt dragen, maar er niet ziek van hoeft te worden.
Dat er iets meer dan 100 mensen van de 17 miljoen ziek van zijn geworden.
Dat je ook met de fiets een ongeluk kunt krijgen, maar je ook niet altijd met een helm gaat fietsen (oké dat heb ik lange tijd de kinderen wel laten doen. Ben ik nu helemaal een overbezorgde moeder?)
Al deze redenen wegen voor mij niet op tegen mijn eigen reden: wat als één van mijn kinderen toch wel ernstig ziek gaat worden van meningokokken (welke variant dan ook) en ik had het op deze manier kunnen voorkomen? Dan kan ik dat mezelf natuurlijk nooit vergeven. Want wij zijn verantwoordelijk voor onze kinderen. En niet het RIVM of de overheid. De mevrouw die de vaccinatie zou geven en de voorlichting gaf, was heel begripvol en begreep dus ook wel waarom ik er wél voor koos.

Aan het eind van de zwangerschappen van Nora en Maelynn heb ik ook zelf een vaccinatie tegen kinkhoest laten prikken bij de GGD. Verloskundigen mochten het toen nog niet adviseren en uiteraard moest ik het zelf betalen. Maar wat als mijn pasgeborene in de eerste maanden waarin zij nog geen vaccinatie tegen kinkhoest krijgt, wel die kinkhoest krijgt, met alle gevolgen erbij?
Vanaf eind 2019 krijgen zwangeren de vaccinatie zelfs aangeboden. Beetje jammer dat er dus zolang tussen moet zitten (Nora is in 2016 geboren). Het bevestigd voor mij wel dat ik toen een goede beslissing had genomen om wél die vaccinatie te halen.

Toen Liam, Tobin en Nora vandaag hun prikje mochten halen en er werd gevraagd wie van de drie als eerste wilde, stapte Nora wel naar voren. Stoer wijffie! Daar waar haar broers er nog niet klaar voor waren (Liams woorden), maakte het Nora niets uit. Ze moest bij mij op schoot zitten, zodat ik haar goed kon vast houden. Niet nodig, geen kik gaf ze. In een vlaag van verstandsverbijstering vroeg ik of het zeer deed (‘zeg asjeblieft nee!!!’). Als de ‘ja’ zou hebben gezegd of geknikt, durfden haar broers natuurlijk helemaal niet meer. Maar ze schudde haar hoofd en zei ‘nee’. Pfieuw! Oké, nu durfde Tobin ook wel. Maar wel op schoot natuurlijk. Ook dat viel reuze mee.
Liam vond het echt heel spannend. Toen het klaar was, kwamen daar ook de tranen. Maar dat was meer van de spanning dan dat het zeer deed.
Daarna mocht ik nog even naar de balie lopen om af te rekenen á €75,50 per kind. En over vijf jaar zijn deze vaccinaties niet meer ‘geldig’. Dus tegen die tijd moeten we kijken of het weer zinvol is om de vaccinatie te halen.

Maar ze hielden er wel een mooie Donald duck of Minnie Mouse- pleister aan over!

2 thoughts on “Vaccineren tegen meningokokken

  1. Mijn verloskundige raadde me de kinkhoest vaccinatie wel al aan. En anders had ik er zelf om gevraagd. Binnenkort even afspraak maken dus. Stoer man, die kids van jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *