Pret met mijn kwartet

Spoken bestaan niet

Gisteren waren we weer eens een vrijdag bij mijn ouders. De kinderen slapen daar ‘s avonds een paar uurtjes, voordat we weer met z’n allen naar huis gaan. Tegenwoordig met twee auto’s.

Sinds  een paar weken liggen de oudste drie bij elkaar in het grote bed van opa en oma. Super gezellig! Nora moest daar natuurlijk even aan wennen. Liam en Tobin waren al gewend om in dat grote bij elkaar te slapen. Gisteravond sliep Nora al voordat Liam en Tobin ook naar bed gingen. Liam sliep snel, maar of Tobin ook echt sliep? Na een tijdje was Tobin aan het huilen. Gebeurt bijna nooit als hij in z’n bed ligt. Maar toen vorige week mijn vader bij ons thuis oppaste, omdat wij een informatieavond van school hadden, was Tobin ook al naar beneden gekomen. Hij had een enge droom. Maar kon (of wilde) niet vertellen waar hij dan over had gedroomd. Hij mocht 10 minuten bij opa op de bank liggen en is toen weer naar boven gegaan om te gaan slapen. Niets meer over gehoord.

Gisteren dus weer 10 minuten bij opa liggen. Het had immers de vorige keer ook geholpen. Na 10 minuten ging Tobin weer naar bed. Om vervolgens na een paar minuten weer te huilen. Ik ging naar boven. ‘Ik had een enge droom!’ Uiteindelijk wilde hij dan wel vertellen waar hij over had gedroomd. Er was een spook en dat spook wilde hem opeten. Vervelend spook. Maar dan..? Ga ik hem vertellen dat spoken niet bestaan en dat zij al helemaal niet eten of ga ik er in mee? Dat eerste werkte niet. Het was natuurlijk te makkelijk om dat zomaar van je moeder aan te nemen. Ik heb ‘m gezegd dat hij tegen dat spook moest zeggen dat ie weg moest en dat ik anders met de spokenverjager langs zou komen. Spoken zijn heel bang voor moeders! ‘Echt??’ Zou fijn zijn ja, dan kon Tobin gewoon weer gaan slapen en hoefde ik niet nog twee keer naar boven. 

Helaas werkte dat dus niet. Ik zat nog niet of ik werd alweer naar boven geroepen. Ik nam in mijn weg naar boven een klein glaasje mee. ‘Dít is de spokenverjager!’ Met wat misterieuze bewegingen heb ik het spook uit zijn hoofd verjaagd. Althans, ik deed een poging. ‘Zo nu Kun je weer lekker gaan slapen’ ‘nee, ik denk niet dat het gaat lukken’ ‘wel joh!’ ‘Nee echt niet! Dit gaat niet lukken’

Ik keek even op en zag… de digitale wekker. Met rode verlichting. Dit is het! Spoken zijn bang voor rood! ‘Echt waar’ ja zeker weten. Dit gaat werken. Ga je dan slapen? ‘Eerst nog wat drinken’. Is goed. Dan maak ik ondertussen nog een briefje met verboden voor spoken, in het rood! Mijn moeder gooit nooit papiertjes weg, er kan nog van alles opgeschreven worden. Zo lagen er ook nog memo-blaadjes van de Hartstichting op het stapeltje, in het rood! Mijn broertje Lajos had een rode stift bij zich, halleluja! Simpel en zo doeltreffend. 

Gelukkig had David zijn vest met het logo van gostbusters meegenomen (het blijven kleine jongetjes hè!). Die had ik op het bed gelegd, het briefje boven Tobins hoofd geplakt en de deur op een kier. Zo viel het licht vanaf de gang precies op het het gostbusters-logo. Tobin heeft heerlijk nog een paar uur geslapen.

In de auto hadden Tobin en ik het nog even over het spook. Het spook had gewild dat hij een glas water in zou schenken. Had hij dus zelf de oplossing gevonden en was al mijn fantastie voor niets geweest? De volgende keer vraag ik Tobin hoe we het spook kunnen verjagen. Hij is er nu in ieder geval van overtuigd dat spoken niet tegen rood kunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *