Pret met mijn kwartet

Opvoedkunde in de speeltuin

Vandaag was zo’n heerlijke dag! Wat een weer. 25 graden half oktober. Lijkt mij een cadeau! Aangezien wij een abonnement hebben op speelpark Oud Valkeveen en we pas drie keer zijn geweest dit seizoen, gingen we er vandaag weer heen. Maar zoals we al dachten, waren we niet de enige met dit briljante plan. Het was druk. Gelukkig waren wij redelijk vroeg binnen en konden we ook normaal parkeren. Er was nog een vriendje van Liam en Tobin ook daar toevallig. Zij hebben zich dus enorm vermaakt! Soms speelden ze alleen, dan weer met elkaar. Nora deed soms mee of speelde alleen. Ik vind het daar zo relaxed, omdat we gewoon neer kunnen ploffen en de kinderen hobbelen overal heen. We kunnen ze zien en als ze ergens anders heen willen, lopen we mee of ze komen zelf weer terug als ze klaar zijn met spelen. Dat laatste geldt natuurlijk voor Liam en Tobin. Nora laten we niet alleen. 😉

Liam was al een tijdje alleen aan het spelen. Hij maakt in het zand een goot, waar het water doorheen kon stromen. Aan de andere kant van het zand waren twee jochies aan het spelen. Ze waren redelijk de regels aan het bepalen en zelfs Tobin, die normaal echt wel z’n mannetje staat, liet over zich heen lopen door die twee. Uiteindelijk lopen die twee jochies (die ik echt niet ouder schat dan Liam) naar Liams werk toe en gooien de goot dicht met water. Zo. Punt. Liam staat er verbouwereerd naar te kijken. Van een afstand zie ik het gebeuren. Ik zie ook de ouders er naar kijken. Maar die lijken het wel goed te vinden. Ik loop naar Liam toe, want ik zie aan zijn houding dat hij niet blij mee is. Hij barst in tranen uit en het enige wat hij kan uitroepen is ‘waaaaarommmm?’ 

En hier heb ik mijzelf verbaasd! Nadat ik Liam heb getroost, stel ik voor om het ‘waarom’ aan de jongens te vragen. Dus ik loop met Liam aan de hand naar de jongens, die ondertussen weer op hun stukje zijn gaan zitten. Maar ze rennen weer weg naar het stukje waar Liam zat. We lopen erheen en ik laat Liam de vraag stellen. Ze geven geen antwoord. Dus ik stel de vraag en vertel erbij dat Liam nu verdrietig is. De jongens besluiten -zonder ons aan te kijken- om de goot weer open te maken, maar voor Liam hoeft het niet meer. Hij loopt met mij mee naar ons plekje en we besluiten de zak met chips open te trekken. Even weer een momentje met ons zessen, rust en vanuit daar weer vrolijk verder met onze gezellige dag. Maar dan ergens anders dan bij de waterpomp. Weg van die situatie en weer plezier beleven!

Ik blijf het zo lastig vinden! Ik zou wel willen dat Liam iets weerbaarder is of dat het hem niets kan schelen, maar zo zit hij niet in elkaar. En hij is zulke jongens niet gewend. Moet ik het dan laten of moet ik het voor hem opnemen? Ik vind het zielig om te zien, iets waar je zo hard aan hebt gewerkt, dat een ander het dan stuk maakt. En misschien nog wel erger, dat ouders het dus maar goed vinden. Zien zij het dan niet zo als ik het zie? Kinderruzies mogen zij zelf oplossen. Maar iets stuk maken waar een ander zoveel energie in heeft gestopt, kan ik niet zo goed tegen. Ik vind dat ik het best pedagogisch heb opgelost! Soms kan ik wel rustig blijven, Ha Ha!

Op dit incidentje na, hebben we genoten! In de herfst, de hele dag buiten en het gewoon niet koud hebben 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *