Pret met mijn kwartet

Het meisje wat ons kwartet compleet maakt

Vanmorgen werden wij verrast door Maelynn. Deze keer niet door een vieze luier, maar eigenlijk meer door een blik op de klok. Gisteravond heeft Maelynn om 19.30 uur nog gegeten. Om 20.30 werd ze huilerig en hebben we haar in bed gelegd. Daar was ze het absoluut niet mee eens, maar na een tijdje is ze toch zelf in slaap gevallen. Meestal wacht ik met naar bed gaan tot de laatste voeding, want ik vind het echt -laat ik het netjes houden- vervelend om net een half uurtje te slapen en dan weer wakker te worden van/voor iets. Gisteravond viel ik op de bank bijna in slaap en ben toch maar om 22.30 gaan slapen. Ik zou wel merken wanneer Maelynn mij weer nodig had. Werd ik vanmorgen wakker om iets voor 6.00 uur en hoor het meisje wat naast mij in de co-sleeper ligt, heel fanatiek op haar duim zuigen. Sowieso is dat iets nieuws, want dat hebben de andere drie kinderen niet gedaan. Liam wilde dan met enig aandringen wel een speen, maar Tobin en Nora moesten daar ook niets van weten. Bij Maelynn hebben we dat ook geprobeerd, maar een nieuwe speen was na een dag ook niet meer goed genoeg. 
Maelynn had dus de laatste voeding overgeslagen en is ook midden in de nacht niet wakker geworden. Wat een feest!
De eerste twee maanden van Maelynn waren af en toe best lastig! Maelynn was echt een jantje huilt-jantje lacht. Want ze lachte al heel snel, heel veel. Natuurlijk zijn het eerst nog maar reflexen, maar het waren wel veel reflexen! En nog voordat Maelynn een maand was, lachte ze al naar de arts van het consultatiebureau. Dus zij heeft dat gelijk genoteerd. 
Maar helaas, tussen dat vele lachen door huilde Maelynn ook heel veel. En hard. En lang. 
Haar tongriempje was gekliefd, maar dat hielp niet. Na verschillende bezoekjes aan de huisarts, zijn we door verwezen naar de manueeltherapeut. Zij vond Maelynn nog wel erg jong toen we daar waren. Ze kon er ook niet heel veel mee en voelde heel licht een blokkade in haar nekwervels. Daardoor ontwikkelde Maelynn ook een voorkeurshouding. Vorige week zijn we weer terug geweest voor de vervolgafspraak. Deze keer kon de manueeltherapeut wel goed voelen dat er nog iets niet goed zat. Met een klein duwtje zat t weer op de goede plek. Gelijk was Maelynn meer ontspannen. Maar ook de heupen/bekken van Maelynn voelde stijf. Maar omdat Maelynn toch een echo van haar heupen krijgt, hoeven we daar voorlopig nog niets mee te doen. Wel neemt de kinderfysio het nu over om haar voorkeurshouding ook weg te krijgen. Zo blijven we tenminste bezig!
Een paar weken geleden zijn we naar de kinderarts geweest en hebben we medicijnen gekregen tegen de reflux. Maar na dit bezoek ging het eigenlijk al een stuk beter en zijn we niet aan de medicijnen begonnen.
Maelynn is nu meer aan het lachen dan aan het huilen. En als ze huilt, kan ze getroost worden. De krampjes worden dus ook minder!
Sinds een paar dagen heeft Maelynn haar duim dus gevonden. Ik ben benieuwd hoe verslaafd ze aan haar duim gaat worden. Als ze op mij gaat lijken, wordt dat nog een dingetje voor de komende jaren. Maar eerst mag ze lekker baby zijn. We genieten allemaal van haar. Want ook haar broers en zus zijn gek op haar. Elk moment grijpen ze aan om haar te knuffelen of te aaien. Ze willen altijd weten waar Maelynn is. Wat is het druk en een gevlieg met vier kinderen, maar er is zoveel liefde dat ik het met alle plezier doe! Nog twee jaar en dan zal Maelynns naam ook door de huiskamer galmen, omdat ze dingen doet waar de anderen niet blij van worden.
Gisteren was Maelynn al weer 2 maanden oud. Ja, het gaat nóg sneller. 
Kijk naar Nora, zij was ons kleine meisje. Naast Maelynn is zij alweer zó groot en zó wijs en zó bijdehand en zó… de rest. Maar het blijft leuk. Elke fase heeft weer iets nieuws waar ik onwijs van kan genieten! En toch is het jammer dat het hele kleine niet nog eens in ons gezin zal zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *