Pret met mijn kwartet

Even helemaal weg

In mei gingen we voor de laatste keer op vakantie. Omdat we wisten dat we in de zomervakantie niet op vakantie zouden gaan, hadden we een superleuk huisje gehuurd op een Center Parcs in Frankrijk. Omdat we in de zomer dus niet weg zijn geweest, zouden we in de herfstvakantie weg gaan. Maar net als vorig jaar, moet Liam in de herfstvakantie afzwemmen en dus zat een echte vakantie er weer niet in. Na wat puzzelen met dagen hadden we besloten om een comfort huisje te huren op de Hutteheugte. Toen Liam woensdag uit school kwam, hebben we de auto’s vol gegooid en zijn we naar Drenthe gereden. Heel gezellig, niet burgerlijk, met twee auto’s. We zitten namelijk nog 2,5 jaar vast aan de Hyundai i40 en daar passen we dus niet in met z’n zessen. Liam en Tobin zaten bij mij in de auto. Gelukkig maar! Want Liam heeft alle 99 minuten afgeteld. Stel je voor dat hij niet bij mij in de auto zat! Dan had ik niet elke minuut een reminder gehad. ‘Nog 1 uur en 39 minuten!… nog 1 uur en 38 minuten…’ 
Gelukkig reed het lekker door. We zagen voor ons David en de meiden naar rechts gaan, daar waar wij rechtdoor gingen. Recht door het dorp heen. En raad eens wie er eerder waren. Wij! 
Terwijl David en ik de auto’s hadden leeggehaald, hadden Liam, Tobin en Nora de slaapplekken al geregeld. Nora had een kussen uit een andere kamer gepakt en die in het midden van het tweepersoonsbed in een kamer gegooid. Dat was duidelijk. Ze zouden met z’n drieën in een tweepersoonsbed slapen. Na een wandeling naar de dome en daar ook gegeten te hebben, zijn ze om 21.30 in slaap gevallen. Valt mee, hè!
Maelynn had er iets meer moeite mee, want het bedje wat we mee hadden voor haar, schommelde niet zoals de co-sleeper dat thuis wel doet. Gelukkig had ze wel haar duim meegenomen en sliep zij ook lekker de hele nacht door. 
De volgende ochtend zou de vakantie echt beginnen en zijn David en Tobin broodjes wezen halen. Daarna hebben we even rustig aan gedaan en toen Maelynn had gedronken, zijn we gaan zwemmen. Heel even in het golfslagbad, maar dat was te koud voor Maelynn. Twee andere badjes geprobeerd, maar eigenlijk was Maelynn al te moe. David zat dus bij een tafeltje met Maelynn in de maxi-cosi. Liam heeft bijna zijn C-diploma, dus hij kon alleen in het grote bad, terwijl David hem in de gaten hield. Ik ging met Nora en Tobin in een peuterbadje spelen. Tobin zou wel uitkijken voor de kleine kindjes. Ja, voor de kleine kindjes, niet voor zichzelf. Ik zag hem nog een glijbaantje omhoog klimmen en dacht nog ‘zo even tegen hem zeggen dat hij niet via de glijbaan omhoog moet klimmen.’ Dat heb ik inderdaad drie uur later tegen hem kunnen zeggen. Meneer was uitgegleden met zijn kin op een rotsblok. Natuurlijk lekker bloeden en met al dat water leek het natuurlijk nog veel erger. Ik heb Nora gepakt en ben met Tobin naar de badpost gelopen. Waar natuurlijk net op dat moment niemand zat. Ik heb hem laten staan en ben iemand gaan halen. Natuurlijk loopt dan iedereen voor je voeten niet door. David zag mij wel, maar bleef lekker zitten. Hij had zijn bril niet op en zag niet dat er wat was gebeurd. Ondertussen hadden andere mensen papier gepakt om het bloeden tegen te gaan. Al snel was het duidelijk dat de wond geplakt moest worden. Hij was niet diep, maar wel goed gescheurd. Er werd al gebeld naar een dokter en David moest een formulier invullen. Liam en Nora zaten bij Maelynn. Ik moest het gesprek met de dokter voeren. Ooit wel eens gebeld met een oude telefoon (met snoer ;)) in een rumoerig zwembad in een plaats waar mensen die ABN spreken het dialect niet verstaan? Niet te doen! En dan heb ik nog bel-angst ook. Moest ik ook nog een ander nummer bellen, want deze dokter was er niet op donderdagmiddag. Maar goed, het is me gelukt. We moesten zo snel mogelijk naar de praktijk komen, want anders werd het druk met mensen die uit hun werk kwamen.. of zo. Normaal ga ik altijd met de kinderen naar de dokter, maar nu zou Maelynn ook snel weer willen eten en dus is David met Tobin gegaan. Gelukkig waren ze snel aan de beurt en hadden we al eten voor vanavond laten bezorgen (gourmet). Dus konden we de dag weer hervatten zoals hij eigenlijk bedoeld was. 
Maar Tobin zou pas weer kunnen zwemmen als we naar huis gaan. Ook niet leuk. Alsof Tobin nog niet genoeg aandacht had gehad, besloot hij ook maar om zijn loszittende tand die avond eruit te halen. Moesten we dus ook nog voor tandenfee spelen. Dat was best gelukt. Tobin wilde alleen slapen, anders zou het moeilijk worden voor de tandenfee. Dus hij sliep op de kamer met één bed. Ik had bijna overal aan gedacht. Wat geld onder zijn kussen en een snoepje op het tafeltje naast zijn bed (anders zou de chocola smelten). Tobin wordt de volgende ochtend wakker ‘huh! Waarom heeft de tandenfee mijn tand niet mee genomen?’ Oké, daar had ik dus even niet meer aan gedacht. De tandenfee had het druk, je lag op je tand, haar handen waren vol. Zo, genoeg redenen. Vanavond maar weer proberen. Eerst naar het winkeltje en iets kopen zodat Tobin zich kon vermaken terwijl de anderen aan het zwemmen waren. Een kleur-tekenboek van Dino’s. Liam wilde er ook één en heeft zich daar ook de rest van de dagen mee vermaakt.

Elke avond hadden we de open haard aangestoken (tenminste, het houtblok wat erin lag), geen één dag gekookt, elke dag even naar het zwembad en elke dag lekkere broodjes. Het enige wat een beetje jammer was, was dat we best een eindje moesten lopen naar de dome. Liam en Tobin deden dat fluitend, maar voor Nora was het net te ver. Ze loopt natuurlijk ook nog niet lekker door. Vooral na het zwemmen was zij moe en wilde ze graag getild worden.
We hebben verder heerlijke dagen gehad en ik kan niet wachten om in de zomer weer echt op vakantie te gaan. Dan met zijn zessen en dan moeten we maar een auto huren. 12 uur rijden naar bestemming met twee auto’s lijkt me niet helemaal praktisch. 
Toen we in de auto terug naar huis zaten, zei Liam ‘ik ga straks thuis huilen op de bank! Ik vond het zo leuk op vakantie!’ En Tobin heeft ook vaak genoeg gezegd ‘Zo jammer dat we maar heel even op vakantie gaan! Maar ja, er moet er weer eentje proefzwemmen!’ 
Gelukkig heeft Liam het gehaald en mag hij zondag afzwemmen voor zijn C!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *