Pret met mijn kwartet

Als al je moeite voor niets is geweest…

Deze blog schrijf ik omdat één van mijn grootste fans vond dat ik over deze gebeurtenis wel een blog moest schrijven. Ik heb beloofd dat ik dat zou doen als ik er om kon lachen, maar dat kan ik nog steeds niet. Ik heb namelijk nog steeds het idee dat ik naar zure melk ruik. En hoe dat zo, lieve vriendjes en vriendinnetjes, vertel ik in mijn volgende verhaal.

Marjolijn en ik zaten bij elkaar in de klas op het ROC en later de PABO. Hebben nog twee weken op een boerderij in Friesland gepast, toen we nog jong en wild waren 😉 Daarna is het contact eigenlijk verwaterd. Zo’n anderhalf jaar geleden hebben we elkaar weer gevonden op het schoolplein. Daar kwam zij om een kind van de opvang op te halen en ik om (toen nog alleen) Liam op te halen. We gaan regelmatig naar Kids Playground o.i.d. Niet voor onszelf hoor, maar haar lieve kind en onze lieve Nora kunnen daar spelen, terwijl wij koffie drinken en bijkletsen. Zo ook vandaag. 

Ik dacht goed voorbereid op pad te gaan. Ik had bedacht om afgekolfde melk mee te nemen voor Maelynn. In het openbaar voeden is nog steeds niet mijn grote hobby en een flesje gaat, over het algemeen, er goed in. Dus ik heb op tijd een hele voeding voor Maelynn gekolfd. Aluminiumfolie erom heen en in de warmhouder in de tas mee. De rest van de inhoud ingepakt en op tijd klaar om te gaan. Althans, dat dacht ik. Uiteraard kwam ik weer een paar minuten na de afgesproken 10.00 uur aan. Het lukt me echt niet om om tijd te komen, maar dat was nog niet het ergste. Ik dacht namelijk ook dat ik werkelijk alles had meegenomen in de tas. Totdat ik nog enthousiast zei tegen Maelynn ‘heb je honger? Ik heb wel wat voor je hoor!’. Toen bedacht ik me dat ik het flesje waaruit Maelynn zou drinken, thuis had laten staan. In dubio, want ik had geen goed shirt aan om te kunnen voeden. Ik ben toch maar snel naar huis gereden om het flesje op te halen. Marjolijn zou wel even op de dames letten. Uiteraard had Nora mij op dat moment ook nodig, omdat ze ergens bovenin het klimtoestel vast zat. Superwoman Marjolijn is met Maelynn op haar arm Nora wezen redden. Na 10 minuten was ik er weer. Melk van het ene flesje in het andere flesje gedaan, dop erop en in Maelynns mond. Dop erop en niet goed dichtgedraaid. Ik zet een beetje druk op t flesje en … FLATSSSJJJ.. de HELE inhoud van het flesje, een HELE voeding, over Maelynn, mij en de vloer heen. NEE!! Zit ik daarvoor eerst een kwartier te kolven, rij ik nog heen en weer om het flesje op te halen. Alles dus helemaal nat. Maelynn overstuur. Nou jammer dan, toch maar m’n shirt omhoog en voeden. Daarna Maelynn omgekleed en zelf heb ik de rest van de tijd daar nog heerlijk naar melk geroken. Melk die, naar mijn idee, steeds zuurder werd. Gelukkig heeft Maelynn nog lekker geslapen en heeft Nora nog gezellig met haar vriendje kunnen klimmen en springen (als ze niet wilden drinken of aan’t wachten waren op eten).

Was blij toen ik thuis was en kon douchen. En die schone kleren… heerlijk!
ik bedacht me trouwens wel dat áls dat flesje dat zo stom moest doen, dan liever daar dan in de rij van de Droomvlucht in de Efteling. David gaf afgelopen weekend Maelynn een flesje daar.

1 thought on “Als al je moeite voor niets is geweest…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *