Pret met mijn kwartet

2018

De laatste dag van het jaar. En ik kan zeggen dat dit één van de mooiste jaren van mijn leven is. Eén van de vier, natuurlijk. Het jaar die we in gingen met nog een heel groot, klein geheimpje in mijn buik. De champagne die ik toen in mijn glas had, was natuurlijk dezelfde soort champagne die de kinderen ook in hun glas hadden. Aan de foto die ik toen op facebook plaatste, was nog niets te zien. De foto die ik een weekje later plaatste zei genoeg. We hadden de tweede goede echo gehad en dus mocht het de wijde wereld in. Liam en Tobin hadden het goed geheim gehouden. Zeker voor onze flapuit Tobin was dat een hele prestatie. Zodra iedereen het mocht weten, vertelde hij het ook aan iedereen. Liam wilde het nog voor zichzelf houden, maar na een paar dagen durfde hij het ook aan zijn juf te vertellen. Hij voelde zich helemaal speciaal toen zijn juf op de tijdlijn in de klas had aangegeven wanneer zijn broertje/zusje geboren zou worden (en dat Maelynn ook nog eens precies op die datum geboren is, is helemaal perfect natuurlijk.) Superleuk dat de juf zo betrokken was! En hoe anders is een vierde zwangerschap met een eerste. Ze zijn allebei bijzonder en wel om een andere reden. Nu was het zo bijzonder omdat je het kunt delen met je kinderen. Meenemen naar de echo, discussiëren over jongen/meisje (die video met bekendmaking vond ik ook minstens zo leuk!) en natuurlijk fantaseren over de naam en op wie de baby zou lijken.
Het bewust stilstaan bij de zwangerschap was wel lastig en hij lijkt ook voorbij gevlogen!
Ondertussen moest de zolder verbouwd worden. Liam en Tobin zouden een eigen kamer daar krijgen. Terwijl we daar mee bezig waren en ik ’s avonds mijn verjaardag zou vieren. Is Tobin nog van de trap gevallen. Het bloedde enorm. Ik was alleen thuis, want David was nog even snel naar de stad. Gelukkig was hij snel thuis en belde we de HAP om te vragen of we langs konden komen om de wond te laten plakken. Nou dat gingen ze wel even anders aanpakken. Er werd een ambulance gestuurd en die kwam met sirenes aan. Zo werd het toch ineens spannend. Tobin moest mee. We hebben nog even in het ziekenhuis gezeten, maar gelukkig mocht Tobin na een paar uurtjes weer mee naar huis. Tegen het protocol in. Dit keer was het een voordeel dat Tobin zo’n open en sociaal kind is. Ze konden goed zien dat het goed ging met Tobin en dus hoefde hij geen nachtje te blijven.

In de meivakantie zijn we op vakantie naar Frankrijk geweest. Een weekje in een leuk huisje in center parcs met kasteel-thema, omdat we in de zomervakantie niet op vakantie zouden gaan. Was natuurlijk ook anders dan anders. Maar de kinderen hebben het naar hun zin gehad, de laatste vakantie met zijn vijfjes.

De zomervakantie kwam eraan. Liam nam afscheid van de kleuterklas en van de meest betrokken juf die ik ooit heb gekend (ik heb natuurlijk al gelijk een plekje gereserveerd voor Nora ;)). En ik stond daar met een dikke buik, gierende hormonen met tranen in mijn ogen. Ik kon nog net dank je wel zeggen. Jemig, alsof de wereld verging. Maar de vakantie was begonnen! En wat voor een zomervakantie! Een superhete. Er waren mensen die het met mij te doen hadden. Een paar dagen voor de uitgerekende datum was het 37 graden. Maar met niets doen en een tuindouche, had ik daar eigenlijk niet zo’n last van. Gelukkig was het dus vakantie. Met het begin van de vakantie, begon ook de stress van het einde van de zwangerschap. Het was een spannend einde en ging niet zoals gehoopt. Maar na veel ziekenhuisbezoekjes en zelfs een nachtje slapen in het ziekenhuis (huh, was ik ineens patient?!) was Maelynn op de uitgerekende datum geboren.
Alles was goed gegaan en dus mochten we (na lang wachten) aan het eind van de middag naar huis. En daar stonden de oudste drie in de voortuin op hun zusje te wachten. Zo bijzonder!
De rest van de zomervakantie hebben we heerlijk kunnen genieten met z’n zessen, net als de rest van het jaar.

De rest van het jaar was rustig, geen gekke dingen. Nora is begonnen met peuterdans naast het zwemmen. Maelynn is begonnen met babyzwemmen. Liam heeft zijn B en C-zwemdiploma gehaald dit jaar en heeft gekozen om te gaan tennissen. En Tobin schiet nu redelijk op met zijn weg naar het zwemdiploma. Die hopen we dus snel te gaan halen in 2019. We zijn voor het eerst een paar dagen weggeweest naar center parcs met z’n zessen. Als we dagjes uit gaan, doen we dat tegenwoordig met twee auto’s. De reden waarom we geen 7persoonsauto hebben, laten we maar niet noemen.
Het jaar is voorbij gevlogen. Het was een mooi jaar met spannende momenten. Maar omdat de spannende momenten goed zijn afgelopen, kan ik daar alleen maar met een goed gevoel op terug kijken.

En dan 2019. Ik hoop op een rustig jaar. Er staan geen spectaculaire dingen op de planning en ik hoop dat dat zo blijft. Liam en Tobin willen nu echt wel op vakantie. Afgelopen jaar een zusje krijgen, had wel de voorkeur. Maar nu gaan ze toch liever op vakantie! Daar zijn we nu dus naar aan het kijken. En verder gaan we hopelijk alleen maar genieten!

Ik wens jullie een gezellige jaarwisseling en een geweldig 2019! Ik neem vannacht weer een glaasje échte champagne 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *